Hoeveel rugzakken draag jij?

Eveline van den Heuvel
September 22, 2018

In de afgelopen week hebben we van meer dan driehonderd vrouwen feedback gekregen op de vraag: “Waar loop je op dit moment tegenaan?”

De antwoorden waren stuk-voor-stuk bijzonder kwetsbaar en persoonlijk. Voor iedereen die iets gedeeld heeft: een diep dank-je-wel!

Wat kwam daaruit?

Er is een bijzonder patroon blootgesteld in de antwoorden. En dat heeft dit verhaal in mij aangewakkerd.
Wat ik namelijk in meer dan de helft van de antwoorden lees in de woorden van deze mama’s is:

“ik stel enorm hoge eisen aan mezelf, en ik kan moeilijk mijn grenzen aangeven.”

En dan niet zozeer omdat we die grenzen niet voelen. Die voelen we zeker wel. We zijn moe, gestrest, we piekeren veel, we rennen, we draven en we hebben constant het gevoel dat we tekort schieten. En daar zijn we goed klaar mee. En terecht.

Mijn grenzen… toen ik 8 was

En dus komt bij mij de vraag naar boven: waarom doen we dat dan? Over onze eigen grenzen gaan? Om dit aan te kaarten wil ik een verhaal vertellen uit mijn eigen leven. Een verhaal van toen ik 8 jaar was.

Als 8-jarig meisje zat ik op een lagere school in Bogota, Colombia. Deze school lag tegen een berg aan. De onderbouw zat onderaan de berg, de bovenbouw bovenaan. De gymzaal zat ook bovenin. Dus om de twee dagen moesten wij als kleine ukkies een stuk of 8 trappen op, naar de gymles. Dat was best een stukje klimmen.

En toch vroeg ik dan als 8-jarig meisje aan mijn klasgenoten of ik hun rugzak mocht dragen. Daar liep ik dan, een klein meisje van 8, met soms wel 5 of 6 rugzakken op haar rug de berg op.

Waarom ik dat toen deed kan ik me niet meer herinneren.

Maar er zijn wel een aantal dingen heel vreemd of bijzonder aan. Dingen die ook een klein lichtje helpen schijnen op wat wij als vrouwen “normaal vinden” maar eigenlijk helemaal niet “normaal” is.

-Is het niet vreemd dat de andere kinderen dit allemaal maar al te graag deden, hun rugzak afstaan?


-Of, is het niet vreemd dat de leraar of lerares die toestond- dat 1 meisje van 8 met 6 rugzakken ging lopen.


-En, is het niet vreemd dat deze leraren mij als klein meisje niet één keer aangesproken hebben met de vraag: waarom vind jij het nodig om andermans rugzakken te dragen?

Hoe deze vraag 2 jaar geleden terugkwam…

Deze vraag, die als meisje niet kreeg, werd mij voor het eerst twee jaar geleden gesteld. Ik ben namelijk mijn hele leven andermans rugzakken blijven dragen! Alleen dan niet letterlijk maar figuurlijk.

In mijn intieme relaties heb ik tot nu toe altijd de problemen van de ander mijn problemen gemaakt. En je kunt vast raden wat er gebeurd als je dit doet? Dan ren je je suf om die problemen, die niet van jou zijn, op te lossen. En dit lukt natuurlijk niet.

Dan wordt je op een dag uitgeput wakker onder aan de berg, beladen met rugzakken.
Terwijl je partner van bovenaan de berg roept: “wat is er met jou zeg, sta eens op en stel je niet zo aan.” Voor mij was dit vaak het einde van die relatie.

Ook de meeste andere moeders dragen veel rugzakken

Ik beweer niet dat het alleen vrouwen zijn die dit doen. En ook niet alle vrouwen doen dit. Maar het is wel de rode draad die ik tegenkom in de antwoorden van veel moeders. Wij dragen de rugzakken van onze kinderen, partners, collega’s en familieleden. En wij vinden het vervolgens vreemd dat we gevloerd achter de tv neervallen aan het einde van de dag. Welke rugzakken draag jij?

Waarom doen we dit? Ik denk dat dit veel te maken heeft met het vrouwelijk gedrag wat door de maatschappij nog steeds breed beloond wordt. Wij worden als meisjes en vrouwen sneller beloond als wij meegaand zijn. Als wij lief en aardig zijn. Als wij behulpzaam en trouw zijn.

En dan komt daar nog eens bij dat onze hersenen anders werken dan die van mannen. Hierdoor kunnen wij, onder anderen, gemakkelijker zicht houden op wat er voor thuis, de kinderen en sociaal moet gebeuren terwijl we overdag op kantoor zitten. Oftewel, wij kunnen beter netwerk-denken. Hierdoor zijn we gemakkelijker ook met de ander bezig. Prachtig. Maar soms ook rete-onhandig.

Laten we niet vergeten dat het in 1955 nog heel normaal was om als vrouw te voldoen aan de regels in: “The Good Wife’s Guide”  –>

Hoe komen we dan van die rugzakken af?

Het zijn onze moeders die hier mee groot werden. Dus is het naïef om te denken dat dit niet enigszins is meegegeven is onze eigen opvoeding. Sterker nog- nog geen 3 weken geleden kwam het boek van Jamie Li uit: Sexy, but tired, but Sexy. Waarin zij letterlijk zegt dat je als vrouw zin moet maken voor je man ook wanneer je deze niet hebt.

Kort samengevat is er nog veel werk aan de winkel op cultureel vlak. Wij moeten andere moeders, vrouwen en dochters gaan belonen op ander gedrag. Wij moeten bewust gaan nadenken over welk gedrag bijdraagt aan een gezonde, gelukkige vrouw. We mogen best aardig blijven, maar misschien mogen we ook sterk en assertief en goed begrensd worden. Dat lijkt mij wel wat.

Hoever ben jij hierin?

En terwijl we met zijn allen aan de slag gaan met het belonen van dit nieuwe gedrag, gaan we ook leren hoe we die rugzakken afzetten. Ieder mens is namelijk sterk genoeg om zijn of haar eigen rugzak te dragen, ook onze kinderen en onze partner.

Hier ga ik me voor inzetten. Om dit zelf te leren en mijn kennis vervolgens via Ikify met jullie te delen. Stap voor stap minder belasting die niet van jou is. Stap voor stap meer ruimte voor geluk en rust. Heerlijk toch? En uiteindelijk veel beter voor iedereen.

Nieuwste blogs

Hoeveel rugzakken draag jij?

Lees meer

Mama-dag – Wat is dat?

Lees meer

De slaap verdrijft de zorgen

Lees meer

Maak deel uit van de Ikify wereld

Landingpage Foto UVP
We zijn met z'n allen. Daar halen we onze kracht uit. Of je nu op dit moment thuis op de bank zit of buiten bent. Ikify is altijd en overal binnen handbereik. Raak geinspireerd door de wereld van Ikify.


facebook_ikifytwitter_ikifytwitter_ikify