Ik kan het alleen

Eveline van den Heuvel
February 4, 2019

De afgelopen maanden heb ik een nieuwe passie ontwikkeld op Instagram. Ik ben allemaal gesprekken gaan volgen over feminisme. Het fascineert mij omdat ik het gevoel heb dat wij misschien aan de vooravond staan van een nieuwe ontwikkeling in de emancipatie van vrouwen.

De afgelopen tientallen jaren hebben vele vrouwen hard gestreden om in de voetstappen te kunnen treden van de ‘succesvolle man’. Maar in die strijd is volgens mij ook een kloof ontstaan. Over die kloof wil ik het vandaag met jullie hebben.

Het betreft deze dichotomie:

Ik wil het allemaal alleen kúnnen, maar wil het liever niet alleen dóen.

Hier heb ik het vaak met vriendinnen over en het fascineert mij dat dit zo’n herkenbaar gevoel is. Heb jij dat ook?

Het is heel goed geweest om als vrouwen ook met de denkbeeldige speer op leeuwenjacht te gaan, op zoek naar het nieuwe avontuur. Wij bewijzen steeds vaker dat wij net zo goed kunnen jagen als iedere willekeurige strijd volle man.

Maar willen wij wel blijven volgen in die voetstappen? Zouden wij het niet liever samen doen met de rest van de ‘stam’? Dus als community in plaats van alleen.

Als ik kijk naar de cijfers van #metoo op Instagram (1.2 miljoen) en alle media aandacht daarover in het afgelopen jaar, dan zie ik hoe community’s vrouwen pas echt krachtig maken. Begrijp me niet verkeerd, ik spreek hier niet tegen emancipatie. Ik ben zeer dankbaar voor mijn kansen als geëmancipeerde vrouw in West-Europa.

Ik wil deze vrijheid (waar vele vrouwen vóór mij hard om gestreden hebben) ook graag in volle kracht benutten. Ik vind het zelfs mijn verantwoordelijkheid om een groot en vol leven te leiden zodat dat strijden niet voor niks is geweest. Wat ik wil zeggen is dat het misschien tijd is om het echt op onze eigen manier te gaan doen.

Hier als voorbeeld een aantal dingen die ik wel anders zou willen doen.

  • Ik wil dat mijn professionele waarde zich niet vertaald in uren maar in ‘added value’. Dan kan ik tot diep in de nacht doorwerken op de dagen dat het mij bevalt en rust nemen als ik bijvoorbeeld ongesteld ben, en het al bijna een uitdaging is om één uur lang mijn aandacht bij een overleg te houden.
  • Ik wil dat de maatschappij inziet dat alle tijd die ik besteed aan mijn kind(eren), vrienden, eigen ontwikkeling, mentale en fysieke gezondheid, het resultaat van al mijn output kwalitatief veel en veel beter maakt.
  • Ik wil geen huishouden van twee (mij en mijn dochter). Ik wil huishoudelijke- en opvoedkundige taken kunnen delen zodat het makkelijker en leuker wordt.
  • Ik wil delen. Een huis delen. Maaltijden delen. Spullen delen. Een meer sustainable leven voor de ziel en de aarde.

Vandaag de dag heb ik een hele goede dag als het lukt om mij dochter gevoed, gekamd en geliefd te houden, mijn werk deadlines voor de dag te halen en tussendoor een uur te sporten. Maar sta ik dan echt vol in mijn kracht? En geef ik dan aan de wereld wat ik in me heb om te geven? Nee, niet helemaal.

Vaak lig ik in bed en denk ik over aan ideeën die ik wil uitvoeren, berichten die ik had willen sturen, maatschappelijke projecten waar ik me mee bezig zou willen houden. Maar waar ik geen tijd voor heb.

Als het zo wringt, en ‘community’ wellicht de oplossing biedt, waarom blijf ik het dan toch alleen doen?

Omdat ik het gevoel heb te moeten bewijzen dat ik het alléén kan. Maar ook omdat ik niet direct weet hoe ik dit moet oplossen. Een echte passende community heb ik toch nog steeds niet gevonden.

Waarom niet, bijvoorbeeld, met een groepje alleenstaande ouders in de omgeving afspreken dat er iedere dag (of een aantal x per week) bij één persoon een gezonde maaltijd af te halen valt? Of, met een groepje werkende ouders speel/werk dates maken, zodat je in een drukke week toch nog een paar uurtjes even de belangrijkste dingen van je to-do lijst af kunt strepen (al is het alleen maar je belastingaangifte!).

Laat staan de meerwaarde ervaren van het gedeelde genot van de maaltijd of kinderen die met elkaar spelen. En het kunnen leren van elkaar in de opvoeding.

Facebook loopt over van de groepen voor (alleenstaande) moeders, maar naast de dagelijkse hulp bij het zoeken van die leuke Airbnb in Zuid-Frankrijk of tips bij de eerste keer waterpokken, zie ik weinig terug van die dingen die mij echt zouden helpen. Op een blijvende manier ruimte zouden geven. Dit is geen kritiek op de Facebook-groepen;

Ik zie echt wel dat de behoefte aan community groot is.
En ik vind het bijzonder dat mensen elkaar zo kunnen opzoeken.

Maar dan ga ik me toch afvragen of ik de enige ben die vind dat het net een stapje meer, of grootster, of vrouwelijker zou mogen? Of vinden wij het als vrouwen nog steeds te eng om onszelf op die manier kwetsbaar op te stellen? Om echt in onze vrouwelijkheid te gaan staan?

Als je het mij vraagt is het tijd voor Girls to (really) Rule (their own) World(s).

En dan volledig op onze, eigen vrouwelijke manier. Niet omdat het beter is dan de manier waarop mannen het doen. Omdat het anders is. Maar net zo krachtig en net zo belangrijk.

Ik zou zo graag horen hoe jouw wereld er uitziet als jij het voor het zeggen had.

Deel hieronder jouw reacties met mij!

Nieuwste blogs

Hoeveel rugzakken draag jij?

Lees meer

Mama-dag – Wat is dat?

Lees meer

De slaap verdrijft de zorgen

Lees meer

Maak deel uit van de Ikify wereld

Landingpage Foto UVP
We zijn met z'n allen. Daar halen we onze kracht uit. Of je nu op dit moment thuis op de bank zit of buiten bent. Ikify is altijd en overal binnen handbereik. Raak geinspireerd door de wereld van Ikify.


facebook_ikifytwitter_ikifytwitter_ikify